Chloë en Sam on the road!: juli 2012

Ola amigos!

Het Titicacameer is het grootste ‘high altitude’ meer ter wereld en ligt op een 3808m. Het wordt omringd door de Cordillera Real, gebergte met witte besneeuwde bergpieken boven de 6000m. Rond het Titicacameer liggen nog vele kleine oude traditionele dorpjes en dit alles zorgt voor een niet te missen spot in onze reisroute.

We boekten vanuit La Paz een bus naar Copacabana. Halverwege de busrit werd iedereen vriendelijk verzocht de bus te verlaten. Om niet helemaal rond te moeten rijden moesten we een stukje van het meer over. Alle passagiers staken met een klein motorbootje het meer over, terwijl de bus op een ietwat nipt vlot de andere kant van de oever wordt overgevaren!

Eens aangekomen in Copacabana probeerden de ho(s)telmedewerkers ons mee te lokken naar de volgens hun beste verblijfplaats. Uiteindelijk eindigen we in een net vernieuwd hotel met zicht op het Titicacameer (voor slechts 13€/nacht). Een warme douche was inbegrepen (wat luxe is in Bolivië), verwarming echter niet (wat we ondertussen al gewoon zijn). Gelukkig stond er een tweede bed in de kamer waardoor we ons met zes dekens een beetje extra konden verwarmen.

Isla del Sol is een eilandje en belangrijk om zijn Inca mythologie. We vaarden naar het noorden van het eiland om vervolgens een 11km lang pad door de geschiedenis te wandelen naar het zuiden van het eiland. We leerden er over het Aymari volk die zich voor de Inca’s reeds op het eiland hadden gesetteld en over de religies en gewoontes van de Inca’s.

De specialiteit van het Titicacameer is forel. Een tegen het lijf gelopen Amerikaans koppel raadde ons een restaurantje uitgebaat door een gourmet chef aan. Het noemde ‘Las velas’ (vertaald: kaarsen) en al snel bleek duidelijk waarom. Er was geen elektriciteit, de verlichting kwam van de kaarsjes en de verwarming… die kwam van de glaasjes wijn! :) Twee uur na onze bestelling kwam eindelijk het eten! Het was het wachten waard want het was de lekkerste maaltijd in die drie weken Bolivië (voor Chloë toch). Voor nog geen 20€ waren onze buikjes goed gevuld en was het tijd onze laatste nacht in Bolivië door te brengen vooraleer door te trekken naar Peru.

De andere helft van het Titicacameer ligt aan de Peruviaanse zijde, het best te bezoeken via het stadje Puno. De douane was ook weer gemakkelijk. De man bij de Boliviaanse douane was een echte grapjas en vond het heel leuk Chloë’s paspoort telkens weg te trekken terwijl ze het wilde terugnemen. Zijn collega had minder zin om te werken en vond het leuker spelletjes te spelen op de computer. We hadden nog maar net de Peruviaanse stempel in ons pasport en we zagen al de verschillen met Bolivia. Verschillende soorten ‘tuctucs’ scheurden door de straten van het iets rijkere Peru.

Eén van de Peruviaanse specialiteiten is cavia, het wordt met alles erop en eraan voorgeschoteld. Wij waagden ons niet aan dit knaagdier menu, Sam vond het afschuwelijk en Chloë had er na een klein proevertje (van een medereiziger) ook al genoeg van.

Aan de Peruviaanse zijde van het meer namen we een bezoekje aan ‘las islas flotantes’ (of Urus genaamd). Dit zijn drijvende eilanden (weliswaar vastgeankerd) bestaande uit vele laagjes riet waarheen ooit het Aymari sprekende Uros volk trok om de Inca’s in der tijd te ontvluchten. Vandaag leven zij nog steeds op deze islas flotantes (vijftigtal in totaal). De eilandjes zijn klein en bij elke stap je neemt voel je je een beetje wegzakken in het riet. Ze vervoeren zich dmv zelf gemaakte rieten boten.

Een ander ‘sprookjesachtig’ eiland dat we bezochten was het Isla Taquile, een UNESCO werelderfgoed, bewoond door Quecha sprekende inwoners. Ook mannen weven hier, wat wel heel speciaal is. Afhankelijk van de leeftijd, geslacht en positie binnen hun maatschappij (ambtenaar of niet) draagt men een andere muts. Zo dragen ‘belangrijke’ mannen een muts met verschillende kleuren, vrijgezelle mannen een rode muts enzovoort. Heel bizar zo verschillende culturen te zien leven en leuk om even een kijkje te nemen in hun bestaan.

Ciaoooo!