Colorado & North Utah

Hey!

Eerst waren we niet van plan naar hier trekken maar we zijn heel blij dat we toch onze koers gewijzigd hebben en een lusje extra hebben gemaakt!

Er stond nog één canyon op het lijstje en daarna was het wel welletjes geweest met al die canyons. Na onder andere de Grand Canyon, Zion Canyon, Bryce ‘Canyon’, Marble Canyon, Antilope Canyon, Glen Canyon en Canyonland NP mocht ook het Black Canyon NP zich toevoegen aan het lijstje!

De naam Black Canyon is niet gekozen omdat het gesteente een zwarte kleur heeft maar omwille van het feit dat deze canyon maar voor een korte periode per dag zonlicht krijgt. Voor het merendeel van de dag zit de canyon in de schaduw wat een donkere kleur weergeeft. De canyon is dan ook zo smal en zo diep waardoor het zonlicht geen kans krijgt om er in te schijnen. De canyon heeft bovendien erg steile wanden wat een hallucinant zicht geeft.

Dit nationale park is tevens ook het tweede kleinste park in de USA, dus na enkele uren en enkele kleine wandelingen zat dit park er al op. We vonden een slaapplaats 10 minuutjes vandaan het NP op een open vlakte. Gelukkig stonden we niet in een bos onder bomen want het onweerde hevig. Er waren slechts 3 seconden te tellen tussen bliksem en donder en elke minuut was er wel een bliksem te zien. Het was een beetje angstaanjagend maar aan de positieve kant was onze auto de volgende dag een heel pak properder! J Ook de dag nadien bleef het maar regenen maar gelukkig zaten we een hele dag in de auto want we reden naar het Rocky Mountain NP.

Onderweg reden we voorbij, tot de verbeelding spekende skioorden zoals Beaver Creek, Vail, Copper Mountain, Breckenridge en Winter Park. Vervolgens reden we door een dorpje genaamd Frisco. Ja dat vraagt om een ijscréme niet waar?! Dus zoals echte Amerikanen hebben we ons een flinke pot ijscreme gekocht en lekker uitgelepeld!

Het Rocky Mountain NP, het tweede oudste NP van de VS en een prachtige verzameling van nog besneeuwde bergtoppen, wilde dieren, gletsjers en meren, is altijd al een droombestemming van Sam geweest. Al zouden we nog eens terug willen komen tijdens de wintermaanden om te komen skiën. De weg doorheen het park bracht ons op een dikke 3800 meter hoogte, waardoor Chloë haar zomerkleren weer even mocht opbergen. Behalve elken, bevers en herten hebben we voor het eerst tijdens onze trip ook een bull moose (mannetjes eland) gezien. Sam had het dier benaderd om een foto te kunnen trekken maar al snel stond de parkranger er om Sam en andere toeristen terug te roepen. Dit dier kan namelijk nog gevaarlijker zijn als een beer en dat is eigenlijk niet te verwonderen als je dat grote gewei ziet! Ook hier hebben we nog een fline hike gemaakt maar zodra de regen naderde vertrokken wij richting andere oorden.

Bull elk

Baby en mama moose (eland)

bull elk

Bull Moose!

Park City, waar de Olympische winterspelen plaatsvonden in 2002, is een gezellig dorpje. Na een bezoek aan de olympische schans, bobsleebaan en museum was het tijd om richting Salt Lake City te trekken.

We geraakten echter niet ver, want na 11 000 km op onze teller had Stan er even genoeg van! De ophanging van de achteras had het begeven. Stan begon te wiebelen op de autosnelweg en maakte al snel wat lawaai.  Ondanks het bezitten van vier gsm’s bleek ook geen enkel van deze te werken. Gelukkig stopte er iemand waarvan we een GSM mochten gebruiken om de takeldiensten te verwittigen. 24 uur later was onze auto hersteld en konden we weer op de baan.

 Na een kort bezoek aan Snowbird (skioord) brachten we een ander kort bezoek aan Salt Lake City. Een stad bekend om zijn Mormonen. Hier bleven we echter niet lang aangezien deze mormonen niet onze dada zijn. We besloten dus door te rijden naar onze tussenstop in Idaho Falls waar we zouden overnachten om de dag nadien door te rijden naar het Grand Teton NP.

Toedels!

S&C

Snowbird

Salt Lake City