Chloë en Sam on the road!: juni 2012

Ola amigos!

Huayna Potosi, een berg van 6088 meter nabij La Paz. Onvoldoende geacclimatiseerd besloten wij samen met de Nederlandse Tess deze berg te beklimmen. De klim zelf is niet heel technisch, het is vooral de hoogte die alles bemoeilijkt. Deze berg is 1200 meter hoger dan de Mont Blanc, de hoogste berg van Europa, elke stap vergt dus veel energie en zuurstof (die steeds schaarser wordt hoe hoger je gaat).

De eerste dag bestond vooral uit het leren omgaan met al het materiaal: crampons en ice axe. We sliepen de eerste nacht in een hutje op 4700m, behoorlijk koud maar niet zo kil als toen in de Salar Uyuni.

De tweede dag klommen we met pak en zak naar 5130m waar we onze tweede en laatste nacht zouden doorbrengen. De nacht was van korte duur aangezien we om 12u ’s nachts moesten opstaan om de finale klim aan te gaan! De hoogteziekte sloeg deze keer toe bij Chloë! Warme kleren, drie paar kousen, dikke wanten, touw, crampons, koplamp,… iedereen was klaar om de hike onder de sterrenhemel aan te vangen.
De koorts, hoofdpijn, duizeligheid en misselijkheid belemmerden Chloë de top te halen. Op 5670 m besloten de gids en Chloë dan toch maar terug te keren naar de hut. Achteraf gezien was het een betere keuze geweest niet te vertrekken, maar dat Chloë een taaie is weet Sam al langer dan vandaag. Tegen de hoogteziekte sta je namelijk machteloos.
Sam was helemaal in zijn (k)nopjes, heeft afgezien als de beesten maar heeft de top bereikt in 4u45, voor de uitgerekende tijd! De laatste 100m richting de top waren redelijk beangstigend, een richel van maximum 20cm, stijle afgronden langs beide kanten en hevige wind maakten het wel wat angstaanjagend. En de zuurstofschaarste hielp ook al niet veel. Na de zonsopgang op de top te hebben aangeschouwd was het tijd om terug af te dalen. Na een 2u30 bereikten gids Nelson en Sam terug het kamp.

En erna... tijd voor enkele daagjes recup… aan Lake Titicaca! :)

Adios!

Huayna Potosi

Dé piek

Net voor aankomst hutje 2 (met rechts de 'toiletten')

Genieten van het uitzicht

Het begin van het pad richting piek

sunset

Sam & gids(je) Nelson

Jepppaaaaa 6088 meter!!!

sunrise

Bijschrift toevoegen

Na enkele dagen in La Paz te hebben vertoefd en de Death Road te hebben overleefd waren wij alweer klaar voor een nieuw avontuur: Las Pampas!

We namen een vliegtuigje richting Rurrenabaque, een dorpje in het Bolivian Amazon Basin, van waaruit tours vertrekken naar de jungle of pampas. Onze vliegreis op zich was al een heel avontuur, we vertrokken in het donker in een vliegtuigje voor ongeveer 20 passagiers! Elke turbulentie was dan ook een ware belevenis, gelukkig duurde de vlucht slechts 45 minuten!

Wij verkozen de pampas boven de jungle omdat je in de pampas meer wildlife ziet. Indien je meer geïnteresseerd bent in planten en bomen wordt de jungle eerder aangeraden. We trokken dus voor drie dagen de Rio Yacuma (Yacuma rivier) op met een klein bootje samen met 7 andere toeristen, waarvan de twee Nederlanders waarmee we al sinds Salar Uyuni samen reizen. Het kamp waarin we verbleven was heel basic met ondere andere koude douches bestaande uit regenwater. Het eten was wel heel lekker en elk bed beschikte gelukkig over een muskietennet! Dit laatste was echt geen luxe, want zelfs met dit net en massa’s muggenrepellent telde Chloë meer dan 100 muggebeten na deze driedaagse tour!

Het regenseizoen is nog niet lang voorbij en daardoor staat het water nog heel hoog in de rivier. Hierdoor hebben we geen capybara’s (grootste knaagdier ter wereld) gezien maar was het wel gemakkelijker de mooie roze dolfijnen te spotten. Een goede foto van hen trekken was echter een ander iets! We hebben er ook kaaimannen en alligators gezien (er zaten er zelfs bij ons kamp), verschillende soorten apen, schildpadden, papegaaien, uilen en vele andere vogels. De gids vertelde ons dat de alligators meestal klein zijn en enkel aggressief zijn wanneer ze jongskes hebben. De kaaimannen daarentgen zouden wel aggressief zijn en zijn ook groter, sterker en gevaarlijker dan de alligators. Krokodillen leven enkel in Afrika, Azië, Australië en Noord-Amerika, maar ze zijn allemaal familie van de orde krokodilachtigen. De eerste nacht zijn we terug het bootje ingekropen op zoek naar de rode ogen van de kaaimannen en alligators, deze kan je enkel zien wanneer je er met een lampje naar schijnt! Griezelig!

Nabij ons kamp zaten ook aapjes! Het was een echt spektakel. Op een ochtend, na het zien van de zonsopgang (Sam lag nog lekker in bed), waren de aapjes al heel actief. Ze hielden de keuken goed in de gaten en wanneer ze de keukendeur zagen openstaan grepen ze hun kans! Onze kok liep de keuken uit en één van de aapjes rende vliegensvlug de keuken binnen en pikte een empanada (met kaas gevuld deegwaar). Wij vonden dit heel grappig, maar het ‘personeel’ vond dit maar niets en haalde de katapult boven!

De tweede dag zijn we gaan vissen, een ware jacht op de vleesetende piranha’s! Nadien hebben we ze ook mogen proeven, veel ‘vlees’ hangt er niet aan!
We zijn ook op zoek gegaan naar slangen, anaconda’s, ratelslangen en boa’s, maar deze hebben we jammer genoeg niet gevonden! We zijn er wel een boom tegengekomen waarvan het sap van de vruchten wordt gebruikt om tattoo’s mee te maken! En aan muggen was er helemaal geen tekort!

De laatste dag hebben we gezwommen tussen de roze dolfijnen! Op de plaats waar we mochten zwemmen was een groep al aan het genieten van het verfrissende water. Hoewel genieten… op het moment we toekwamen was iemand van de andere groep aan het gillen en zwom razendsnel naar zijn bootje toe. Hij bleek gebeten te zijn, tot bloedens toe, in zijn teen. Ondanks dit voorval waagden wij ons toch nog aan een frisse duik maar de dolfijntjes bewaarden braaf hun afstand.

Na deze Pampas tour trokken we weer, op onverharde weg, naar Rurrenabaque waar we ons zelf verwenden met tropische cocktails voor slechts 2,5 euro! Pret verzekerd!