Bolivia - Sucre & La Paz

Na onze tocht in Salar Uyuni trokken we richting Sucre, de hoofdstad van Bolivië. Onze weg leidde ons van Uyuni naar Sucre via Potosi, de hoogste stad ter wereld (4500m) en bekend om zijn mijnen. Sucre wordt ook wel de witte stad genoemd aangezien het centrum bestaat uit witte gebouwen. Een tocht op de rug van een paard in de heuvels rond Sucre leek ons wel wat. In de ranch aangekomen vroeg de gids of Sam ervaring had en of hij bang was (antwoord twee maal neen) en dus werd hij opgezadeld met Santana de leider en tevens het meest ‘agressieve’ paard in de ranch. Chloë werd opgezadeld met Calypso ‘de rustigheid’ zelve. Onze twee Hollandse vriendinnen Tess en Maria gingen ook mee op paardrijdtocht. Al snel bleek ‘het agressieve’ paard van Sam eerder een tamme knol te zijn en het ‘rustige’ paard van Chloë een ietwat te energieke, losgeslagen merrie te zijn. De rit op het paard was een prachtige rit al waren we niet altijd evenveel op ons gemak vermits Sam nadien op de losgeslagen Calypso mocht kruipen. Liefde is… Hihi!

De volgende dag hebben we wat rondgewandeld in Sucre en hebben we met onze Hollandse vriendinnen naar het EK gekeken met bitterballen en bier. ‘s Avonds was het het feest van de maagd Guadelupe in de straten van Sucre. Een folkloristisch feest waar de studenten dansend door de straten gaan. Leuk om dit mee te maken!

De dag erna stond de Tarabuco Market  op ons menu. Tarabuco is de kleurrijkste markt ter wereld op 60 km afstand van Sucre. Hier vond je tal van handgemaakte doeken, zakken en stoffen. Ondanks het feit dat de markt zeker kleurrijk was hadden we van de mooiste markt van Zuid-Amerika net iets meer verwacht. Maar het was nog steeds een leuke uitstap uiteraard!

Na drie dagen Sucre was het tijd om richting de politieke hoofdstad van het land te trekken, La Paz (3600m). De eerste dag eventjes bekomen van de nachtbus die we hadden genomen en wat rondwandelen in de stad en op de marktjes. Op een van deze marktjes werden we bijna overvallen maar Sam was het duo in kwestie te snel af. Ze proberen je eerst af te leiden, we hoorden al verhalen over rochelen in je gezicht, gelukkig werden we daarvan bespaard en kregen we in plaats van een verse slijm een soort van aarde op ons hoofd!

La Paz is een heel levende stad, overal staan er kraampjes aan de kant van de straat waar je eten, toiletartikelen, kleren of andere zaken kan kopen! Auto’s stoppen niet en we snappen ook niet welke betekenis het zebrapad hier heeft, of je er nu op of naast loopt, de auto’s stoppen niet! De ene taxi en bus volgt de andere op, liefst met zoveel mogelijk in één voertuig. En hoe je weet welke je moet nemen? Luister gewoon naar de schreeuwende mensen die vanuit de auto roepen waarheen ze rijden! Grappig!
Zoals in elke stad heb je hier overdekte markten met fruit, groenten en vlees! Aan de vleesafdeling kunnen we nog steeds niet wennen, stukken vlees aan een haak met vliegjes rond! Laten we jullie de geuren besparen! De fruitafdeling vinden we daarentegen een pareltje; versgeperste fruitsappen voor nog geen 2 euro! Qué Rico!

Onze tweede dag achtten we onszelf klaar om de Death Road te trotseren per fiets. De Death Road is ‘s werelds gevaarlijkste weg, hij is 64 km lang, is enkel voor de eerste 24 km geasfalteerd, is op de onverharde weg maar 3m breed en heeft afgronden van wel 400m diep!! Je hoort het geen kattenpis! Buiten het feit dat dit de gevaarlijkste weg ter wereld is, is het ook een prachtige afdaling. We daalden af van 4700m tot een hoogte van 1100m waar we eindigden in de tropische jungle en waar ons een frisse duik in de rivier te wachten stond. Sinds 2006 is er een nieuwe weg die uiteraard veel veiliger is, al zijn er nog steeds mensen die de oude, één rijvaksweg prefereren. Na onze afdaling reden wij dan ook met onze Jeep terug naar La Paz via de oude weg. Deze rit naar boven was soms nog angstaanjagender dan de weg naar beneden omdat nu de afgronden wel heel duidelijk zichtbaar werden en we ons nu niet volledig moesten focussen op de weg waardoor we meer rond ons heen konden kijken.

We zijn geen museumliefhebbers maar het Coca Museum kunnen we toch van ons lijstje schrappen! Ze maken coacaïne van de cocablaadjes maar in Bolivia en Peru kan je ze gewoon legaal verkrijgen en gebruiken! Ze helpen je te acclimatiseren op hoogte aangezien ze onder andere zorgen voor een verhoogde zuurstofcapaciteit! Er zit een hele geschiedenis achter het gebruik van deze blaadjes en iedereen gebruikt het hier zoals wij in de westerse wereld koffie drinken!

Fort on the way to Sucre

Stukje baan busrit naar Sucre

Llama's on the way to sucre

Dorpje onderweg

dorpje onderweg naar Sucre

Sucre

Sucre

Fiesta de la Virgen de Guadalupe

Fiesta de la Virgen de Guadalupe

markt

Verse fruitsap

Tarabuco

Luxe 'cama' bus richting La Paz

La Paz - Plaza San Francisco

Mercado de Hechiceria - Heksenmarkt --> Gedroogde lama's!!!

Te cool kerkhof! ;)

Death Road

Haarspeldbochten

La Paz uitzicht